PROGRAM tegorocznego 47. FESTIWALU
27 czerwca, czwartek
16.30 - Ogólnopolskie Seminarium Folklorystyczne Folklor społeczności polskich na Litwie - dr T. Nowak, dr G. Juzala, prowadzenie: prof. dr hab. J. Adamowski (Kamienica Celejowska)
28 czerwca, piątek
9.00 - Otwarcie 46. Targów Sztuki Ludowej
10.00 - Dawna i współczesna dokumentacja filmowa folkloru muzycznego (IS PAN) 
- mgr J. Jackowski, mgr M. Szymańska-Ilnata (Kamienica Celejowska)
11.00 - Uroczyste Otwarcie Festiwalu - koncert konkursowy
14.00 - Koncert zespołów zagranicznych
15.00 - Konkurs Duży - Mały
16.00 - Otwarcie wystawy „Muzykanci", promocja książki A. Bieńkowskiego (Kamienica Celejowska) 
17.00 - Widowisko obrzędowe „Dokudowski korowaj" - Zespół „Lewkowianie" z Dokudowa
18.00 - Koncert konkursowy
21.00 - Projekcja filmu A. Bieńkowskiego Uliczne granie. Kazimierz 1985-1990 - Duży Rynek
29 czerwca, sobota
9.00 - Targi Sztuki Ludowej 
10.00 - Koncert konkursowy
14.00 - Koncert zespołów zagranicznych
15.00 - Koncert konkursowy
20.00 - Zabawa ludowa - z udziałem kapel festiwalowych, zagranicznych 
oraz koncert zespołu KAPELA ZE WSI WARSZAWA
30 czerwca, niedziela
9.00 - Targi Sztuki Ludowej 
10.00 - Koncert towarzyszący - Zespół „Folkowianie"
10.30 - Msza Św. w intencji uczestników Festiwalu
12.00 - Korowód zespołów 
- OGŁOSZENIE WYNIKÓW I KONCERT LAUREATÓW FESTIWALU 
13.30 - Konsultacje z Jury dla uczestników Festiwalu
14.00 - Koncert „Lubelszczyzna żegna gości festiwalowych"
Gwiazdą tegorocznego festiwalu będzie Kapela ze Wsi Warszawa, której koncert będzie miał miejsce 29 czerwca.
Imprezy Towarzyszące:
WYSTAWA „MUZYKANCI"
W dniach od 27 do 30 czerwca, w Kamienicy Celejowskiej w Kazimierzu Dolnym czynna będzie wystawa „Muzykanci". Zapraszamy wszystkich festiwalowych gości do wędrówki po świecie tradycyjnej, wiejskiej muzyki. Wystawa fotografii Andrzeja Bieńkowskiego oraz zdjęć archiwalnych ze zbiorów Archiwum Muzyki Wiejskiej to fragment zbiorów fundacji Muzyka Odnaleziona. Tak o wystawie pisze autor fotografii i zbiorów, Andrzej Bieńkowski: 
Fotografia jest dla mnie szkicownikiem malarskim i dokumentem etnograficznym. Nie traktuję jej jak kreatywne dzieło, utrwalam tylko świat muzykantów, ich twarze, obyczaje, ekspresję. Zaczynałem badania w 1980 roku, byłem w środku zdarzeń na wsi; na weselach, pogrzebach, zabawach. Ale przede wszystkim dokumentowałem nagrania muzyków, wiejskich kapel, robione w ich domach. Trafiłem z moimi badaniami i nagraniami na ważny okres zmian kultury wsi, dążącej ku miejskiej popkulturze. To bardzo ciekawy i bolesny dla tradycyjnych muzykantów proces. Widać to na zdjęciach, ich samotność, smutek, zniszczone instrumenty i wielką pasję grania.

FOTOGRAFIE ARCHIWALNE
Podziwiam wiejskich fotografów, którzy fotografowali wesela i wieś, wiem, jakie trudności trzeba było pokonać, żeby zrobić i odbić zdjęcie. Dlatego było ich tak niewielu i tak cenne są ich zdjęcia. Te chłopskie fotografie to rarytasy, pokazują to, co dla wsi było ważne, docierają do sytuacji, do których nikt inny by się nie przebił.
Zbieram zdjęcia wiejskie od ponad 30 lat. Bardzo trudno je zdobyć. Nie szanowano ich, uważano, że zaśmiecają dom, a do tego pokazują krępujące, weselne sytuacje. Nieraz lądowały w piecu. Aparaty migawkowe na klisze pojawiły się na wsi już w latach 1930. Klisze oddawano do wywołania do miasta, do zawodowych fotografów. 
W okresie II wojny - wraz z wojskami niemieckimi stacjonującymi po wsiach, pojawiły się nowoczesne aparaty i materiały fotograficzne kupowane przez amatorów. I osobny rozdział - zdjęcia robione przez żołnierzy niemieckich. Często potem dawane na wieś. To też temat: archiwa niemieckie i zdjęcia z polskich wsi z lat 1939-1945. To może być etnograficzna rewelacja.
Wczesne lata 50. XX w. - to zapaść fotograficzna, brak filmów i papierów. Fotografie wiejskie odradzają się pod koniec lat 50. Potem już lawinowo narasta ich liczba, przestają być czymś nadzwyczajnym, co warto zachować. Nie szanuje się ich. Przechowywane w plastikowych worach, służą też do notatek o cenach za krowy czy świnie, potem są palone.
Ale najbardziej dotkliwy cios dla wiejskich zdjęć przychodzi ze strony kolorowej fotografii, odbijanej w zakładach fotograficznych - to lata od 1980 r. do dziś. Te zdjęcia są przechowywane w specjalnych albumach - piękne, kolorowe. Stare, czarno-białe, pomięte są do wyrzucenia. Tak też się dzieje.
Zawsze pasjonowały mnie kody kultury, które można wyczytać ze zdjęć, po których też można je datować; instrumenty, otoczenie, ubrania i sytuacje. Ale przede wszystkim wiejskie typy - te fantastyczne, wyraziste twarze, których już nie znajdziemy - zmieniła je praca i czasy.
Wszyscy robimy tysiące zdjęć i filmów komórkami, aparatami, czym się da. A tu niespodziewanie jedna stara fotografia potrafi nam powiedzieć więcej o nas samych, niż godziny filmów wideo. Zachęcam do detektywistycznego patrzenia na zdjęcia. Może wypatrzymy w nich prawdziwą intrygę - przesłanie z przeszłości.