Generał Zygmunt Szumowski ps. "Sędzimir" pochodził z Turobina w woj. lubelskim. W czasie wojny obronnej 1939 roku, jako podporucznik walczył na Przełęczy Dukielskiej i w obronie Lwowa. Po ucieczce z niewoli sowieckiej w Tarnopolu współorganizował działalność niepodległościową, poczynając od Służby Zwycięstwu Polski, a potem Związku Walki Zbrojnej na terenie obwodu Krasnystaw. Był też komendantem Rejonu I Armii Krajowej oraz Kursu Podchorążych Piechoty AK. W czasie operacji "Burza" dowodził 7. Pułkiem Piechoty Legionów AK. Za akcje bojowe, m.in. odbicie osadzonych z więzienia w Żółkiewce, likwidację posterunków żandarmerii niemieckiej w tym mieście i w Turobinie został odznaczony Srebrnym Krzyżem V klasy Orderu Virtuti Militarii i dwukrotnie Krzyżem Walecznych.
Po zajęciu Lubelszczyzny przez wojska sowieckie, ścigany przez NKWD i UB, pełnił służbę jako komendant AK Obwodu Włodawa oraz Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość" na tym terenie. Kiedy nie mógł się pogodzić z nową okupacją Ojczyzny, przyszedł okres tak typowy dla wielu żołnierzy AK, czas krzywdzącego, bezprawnego, trwającego sześć lat aresztu, niesamowitej katorgi w znanych ubeckich, peerelowskich więzieniach: na Zamku Lubelskim, w Rawiczu, Potulicach i w Piechocinie.